รู้สึกไหมว่าทำไมเวลามันผ่านไปเร็วจัง เหมือนเมื่อวานเราพึ่งเข้ามาเรียน ม.4 เอง แต่ก็ว่าแหล่ะ กว่าจะรู้ใจกันต้องใช้เวลาเนิ่นนาน มีพบก็ต้องมีจาก

ค่ายปัจฉิมนิเทศที่เขาใหญ่ เราตามไปด้วยใจรัก เพื่อนโทรมาตามบอกให้ไปออกจากโคราช 2ทุ่ม 20 ไปถึงค่าย 4ทุ่มครึ่ง เหอะๆ แต่เพื่อนก็ให้การต้อนรับอย่างดีเลย ประทับใจจัง ตอนกลางคืนพวกเราดูรูปวันเวลาที่ผ่านๆมา และเปิดใจกัน ว่ากันว่า ร้องไห้มากมาย เสียดายจังที่เรามาไม่ทันฉากสำคัญนี้ แต่เราคิดว่าเรามีเสี้ยวนาทีที่ยิ่งใหญ่นะ

วันสุดท้ายของการเข้าค่ายคือวันนี้ พวกเราได้สมุดบันทึกมา พ่อเขียวให้เอาไปติดไว้ที่เสื้อข้างหลังแล้วก็ให้เพื่อนเขียนให้ พอเขียนเสร็จก็มานั่งอ่านแล้วน้ำตาก็ไหล เพราะข้อความเหล่านั้นมันกลั่นออกมาจากใจเพื่อน ขอบคุณที่ทำให้รู้สึกดีนะ เสร็จแล้วก็พิธีอำลาครู บายศรีสู่ขวัญ มีสรุจิรัตน์ ที่เราเคยไม่ชอบเพราะเป็นปกครองที่ดุมากๆ ทำให้เราซึ้งจนน้ำตาแตกเลย มีสกับมาสเตอร์คนอื่น จำชื่อเล่นเราได้ทุกคน ดีใจสุดๆเลย

ตอนขึ้นรถกลับ เปิดเพลงมันโคตร ก็เต้นกันไปดิ่ อิอิ มันเจงๆ จากเด็กเรียนหลายคนก็สลัดคราบกลายมาเป็น ขาแดนซ์ชั่วคราว 55+ โคตรฮาเลย โดยเฉพาะไอ้หมอของเรา อืม เมื่อใกล้ถึงโรงเรียน ก็เดินไปกอดเพื่อนทีละคน ไม่เข้าใจเล๊ย ทำไมต้องร้องไห้ด้วยเรา เดี๋ยวก็เจอกันอีกวันที่ 2 เพราะต้องมารับใบ รบ. แล้วเจอกันนะเพื่อน

ขอบคุณสำหรับคำว่า เพื่อน ที่แสนยิ่งใหญ่

ขอบคุณความจริงใจที่มีให้เสมอ

ขอบคุณความห่วงใยความหวังดีจากเธอ

รักเธอเสมอ เพื่อนของฉันตลอดไป